De stemmen gestild
het smachtende hart klopt van de honger
een smeulend verlangen
knokkend tegen de kilte van de pijn

verscheurde solidariteit
golf na golf beukt op het huis
de ramen van de ziel
versplinterd door de groeiende kracht

Verstoorde idealen
strijdend op een ruwe zee
het hoofd nog boven water
turend naar de reddingboei

de zoete overgave
genietend van de luwte van het oog
verstengelde gevoelens
als een kus in de schelp van je oor

versmeltende stilte
als een broeiende innerlijke rust
de weg die zich opent
het onvangen van de levenskus

Dames en heren,

Het kon niet uitblijven, het is jammer maar helaas het is niet anders.
We hebben het geprobeerd, we waren op ons liefst……zelfs waren we voor een klein moment begrijpelijk…..

De achtergrond……….bij een van onze polen is in het hotel ingebroken waarbij o.a. zijn paspoort is gestolen…..dit gebeurde in september……politie erbij blablabla……de jongens zijn sindsdien diverse malen bij het politie bureau geweest, maar telkens met een kluitje het riet in gestuurd.

Wij via de werf in kontakt gekomen met Sergeant Wright van de Royal Bahamian Police Force.

Daar zijn wij dus vanmiddag heel even geweest……….hij zag ons en begon direkt te blazen…..toen te schreeuwen en toen te schelden……

Kortom het is oorlog!!!

Wij hebben een nieuw doel, de poten moeten onder de stoel van Sgt Wright gezaagd worden en wel met een rot vaart!!………

Wij zullen jullie via deze log nauwgezet berichtten over de ondergang van deze allerminst charmante bullebak!!

Gisteren op Ryansworld deze reaktie gegeven…….

Wou jullie niet het beeld onthouden wat ik in gedachten had…….

Daar staat ie dan, parmantig op een voetstuk,
Je ziet z’n tenen krommen….de bal van zijn voet op scherp
Zijn kuiten als gegoten stukken staal ontspringend uit
zwoegende klimmende gebogen knieen……
Dijen strak en glinsterend, de parels van zweet….

De billen gespannen…gefocust op de beweging naar boven
De buik trillend van de inspanning en van wat gaat komen
De borst zwoegend elke adem verwerkend…..
De kloppende nek…al torsend een trots en verheven hoofd
De ogen gericht naar boven…..naar wat

Armen gestrekt en gebogen…..grijpend en nemend….
De handen geopend….een smekend gebaar..
Vragende vingers…..of wijzen ze?
Hoog verheven boven het hoofd……het lichaam lijdend….
Leidend in de tocht naar boven…..

Maar zoveel vragen….zoveel twijfel…..
Klimt de man….of valt hij……
Gaat hij ergens naar toe……of vlucht hij weg?
Rijkt hij uit naar iets…..naar iemand….
Of wordt hij verjaagd…..vervolgd…verbannen…

Wat is daar……daar boven…….is daar een boven?
Is daar zowoezo iets……
Een bevrijding…..een illusie…..a dream come true
of is het slechts het streven…..het vinden van de weg
naar beneden….een gapend ravijn…..

Ach zoveel vragen over iemand die opstijgt

Na lang getwijfel toch maar een logje geschreven over het volgende probleem.
Zoals jullie wellicht weten zit ik hier met de jongste telg in een kantoor.
Op zich vergt dat al een enorme dosis tolerantie en wellicht een tikje masochisme.

Echter het probleem dat zich aan het manifesteren is dreigt gevaarlijke proporties aan te nemen.
Wim schijt namelijk niet. Al dagen, weken is de het grote wit gat in zijn kamer ongebruikt en ik mag wel stellen dat zijn omvang gevaarlijke vormen begint aan te nemen.

Momenteel zijn we al in de fase dat hij bijna onherkenbaar is……opgeblazen als een ballon, letterlijk en figuurlijk

Gaarne jullie advies hoe met dit explosief gevaar om te gaan

Sinds een week of 3 ga ik gebukt aan een enorme stijve nek.
Je kent het wel, met geen mogelijkheid wil die kop op normale wijze naar links of rechts draaien en moet ik me halve bovenlijf meedraaien om toch nog enig idee te hebben wat er zoal om me heen gebeurd.

Heeft er iemand een geweldige effectieve tip wat ik in godsnaam hier aan kan doen?
(heb al allerlei Midalgan achtige middelen geprobeerd, wat naast een enorm broeiend irritant gevoel niet veel uithaalt)
HELP!!!!!

Iedereen kent ze wel die kleine dingen in het leven die zo godsgruwelijk vervelend zijn en waar we ons elke keer weer machteloos mee geconfronteerd zien.
Je hebt geen idee waar ik het over heb…….ok, ik zal wat voorbeelden geven:

Je gaat naar een toilet in een voor je onbekende omgeving…..waar zit nu verdomme dat lichtknopje!

Je hebt haast…..en natuurlijk draait die lul voor je de weg op en met een slakkegangetje blijft ie voor je zitten terwijl je absoluut geen mogelijkheid hebt er voorbij te gaan

Je hebt een leuk gesprek met iemand en dan komt er een van Van Zonderen binnen

Magneetkaarten en hotelkamers…….breek me de bek niet open

Ik denk dat jullie het idee wel begrijpen…….ik ben dus heel benieuwd welke irritaties en ergernissen er door jullie leven als een soort rode draad loopt.
Misschien als ik zoveel ellende van jullie hoor…..ik misschien de volgende keer lachend mijn magneet kaart maar weer eens ga programmeren

Jaja………..de eerste stapjes zijn nog een beetje onwenning…….kortom heb geen idee waar ik over zou moeten lullen maar ach ja…….laat jullie zelf gaan zou ik zo zeggen